Eksponat kwietnia 2019

Eksponat kwietnia 2019

Działko GSz-23
(LMW-KI-1929)

Działko GSz-23 (konstruktorzy Griaziew i Szipunow) – to dwulufowe działko automatyczne kalibru 23 mm, skonstruowane w ZSRR jako pokładowe uzbrojenie strzeleckie samolotów. Zostało wprowadzone do uzbrojenia w 1965 roku, zastępując działko NR-23. Oparte jest na konstrukcji opracowanej w 1916 roku przez niemieckiego inżyniera Karla Gasta, pracującego dla firmy Vorwerk. Jej ideą było przeładowywanie jednej lufy działka przy pomocy energii gazów prochowych po wystrzale z drugiej lufy. Takie rozwiązanie zapewnia wysoką szybkostrzelność, przy jednoczesnej prostocie konstrukcji.

„Karabin maszynowy Gast działał w oparciu o zasadę krótkiego odrzutu lufy. Istotą  tego systemu było zdwojenie luf i połączenie ich zamków wahliwym ramieniem, w ten sposób, iż odrzut zamka jednej lufy przeładowywał drugą. Broń strzelała z zamka zamkniętego. Po założeniu magazynków, strzelec odciągał rączkę zamkową, co powodowało odciągnięcie zamka, który w drodze powrotnej pobierał nabój, wprowadzał go do komory nabojowej, w końcowej fazie ruchu napinając sprężynę iglicy i zwalniając rączkę zamkową, która nie poruszała się podczas strzelania.”

  Mimo doskonałej konstrukcji i dużej szybkostrzelności, broń systemu Gasta nie doczekała się wielu zastosowań i w okresie I wojny światowej jej rozwój zarzucono. W owym okresie, przy niewielkich prędkościach lotu samolotów, zbyt duża szybkostrzelność nie była konieczna, była wręcz pewnego rodzaju wadą, wymagała bowiem zabrania dużej ilości amunicji, która stanowiła ciężar pogarszający właściwości lotne delikatnych, płócienno-drewnianych ówczesnych konstrukcji.

O rozwiązaniu konstrukcyjnym Gasta przypomniano sobie w ZSRR po II wojnie światowej.
W USA w podobnym okresie konstruowano i rozwijano wielolufowy system Gatlinga, który był jednak bardziej skomplikowany i zdecydowanie cięższy.

  

 Próby państwowe działka GSz-23 na ziemi przeprowadzono w 1958 r., zaś w 1959 roku próby w powietrzu. Kilka miesięcy później, po opracowaniu dokumentacji, rozpoczęto jego produkcję w zakładach im. Diegtariewa. W pierwszych latach użytkowania na jaw wyszły problemy konstrukcyjne, uznano także iż zbyt niska jest żywotność konstrukcji. Dopracowanie zajęło kilka lat, toteż broń oficjalnie została przyjęta na wyposażenie dopiero w 1965 roku.

Działko posiada dwie lufy, lecz poza zespołem lufa-zamek wszystkie elementy (mechanizm dosyłania naboi, system przeładowania pironabojem, elektrospust etc.) są pojedyncze, co sprawia, iż sumaryczna masa broni jest zbliżona do działek jednolufowych. Użycie naprzemiennego ładowania daje wysoką szybkostrzelność, dodatkowo powiększoną przez zastosowanie specjalnych przyspieszaczy w konstrukcji automatyki. Wersja GSz-23Ł różni się zamontowanym hamulcem wylotowym, zmniejszającym siłę odrzutu.

  
Działko tego typu stanowiło integralne uzbrojenie strzeleckie samolotów myśliwskich MiG-21M i późniejszych oraz MiG-23 wszystkich odmian. Zastosowano je także w zasobniku podwieszanym SPPU-22, który mogły przenosić samoloty Jak-28PM, Su-15TM, Su-17M, Su-22M2/3/4 oraz Jak-38. Wykorzystano je także w stanowiskach ogonowych bombowców Tu-22, Tu-95, morskich patrolowych Tu-142, transportowych Ił-76 oraz Ił-78. Śmigłowiec Mi-24D/W przenosił zasobnik UPK-23-250 mieszczący działko GSz-23. Późniejsza wersja, Mi-24WP miała na stałe zamontowaną obrotową wieżyczkę strzelecką typu NPPU-23 również z działkiem GSz-23 – praktyczne doświadczenia z wojny w Afganistanie wykazały, że ciężki śmigłowiec szturmowy potrzebuje silniejszego uzbrojenia niż pierwotnie zastosowany czterolufowy karabin maszynowy JaKB kalibru 12,7 mm działający w systemie rewolwerowym.

 

Dane taktyczno-techniczne działka GSz-23

Kaliber - 23 mm
długość - 1500 mm, (GSz-23Ł – 1537 mm)
wysokość - 168 mm
szerokość - 165 mm
długość lufy - 1000 mm
masa - 50 kg, (GSz-23Ł - 51 kg)
szybkostrzelność teoretyczna - 3000-3400 strz./min

nabój  - 23 mm × 115 mm
prędkość wylotowa pocisku - 715 m/s
masa pocisku - 173 g

 

Tekst i foto: Jarosław Sobociński

 

Eksponat grudnia 2018

 

Pistolet Walther P.38
(Mauserwerke, Oberndorf am Neckar, 1944 r.)
numer inwentarzowy LMW-KI-3096

Wypowiedzenie przez A. Hitlera postanowień Traktatu Wersalskiego i szybka rozbudowa Wehrmachtu spowodowały, że Urząd Uzbrojenia Wojsk Lądowych (Heereswaffenamt) rozpisał konkurs na następcę P.08. Nowy pistolet miał mieć ten sam kaliber. Natomiast jego cykl produkcyjny powinien być mniej czasochłonny i materiałochłonny, co miało przełożyć się na niższe koszty jego wytwarzania.


Władze wojskowe w połowie lat 30. XX w. zwróciły się z propozycją opracowania nowej broni do cieszącej się dużym uznaniem firmy Walther, która miała już w swoim „asortymencie” sławny model PP. Trwające kilka lat próby i eksperymenty z wieloma prototypami oznaczonymi MP (Militärpistole), AP (Armeepistole), HP (Heerespistole) skutkowały pojawieniem się nowego, mocnego pistoletu wojskowego.

 
Nowy pistolet wprowadzono do produkcji seryjnej jesienią 1938 r. Natomiast od połowy 1940 r. ruszyła produkcja P.38 dla wojska. Początkowo prowadziła ją firma Waffenfabrik Walther w Zella-Mehlis w Turyngii, gdzie do końca wojny powstało 580 tys. pistoletów tego wzoru. W 1942 r. do głównego producenta P.38 dołączyły zakłady Mauserwerke w Oberndorf am Neckar i Spreewerke Berlin-Spandau. Poza zaspokojeniem popytu na nową broń, chodziło o rozśrodkowanie produkcji tak, aby zabezpieczyć ją przed skutkami alianckich bombardowań. Mauserwerke wyprodukowały 330 tys. pistoletów, Spreewerke 300 tys. Summa summarum do kwietnia 1945 r. powstało ponad 1 200 tys. Waltherów P.38.



Pistolet działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy. W czasie II wojny światowej był konstrukcją na wskroś nowoczesną. Strzelał mocną amunicją, miał nowoczesny mechanizm spustowy SA/DA i system zabezpieczeń. To co go wyróżniało to mechanizm ryglowania z ryglem wahliwym, obracającym się w płaszczyźnie pionowej. Pistolet ma mechanizm uderzeniowy kurkowy, z kurkiem zewnętrznym i przerzutową iglicą wyposażoną w samoczynną blokadę. Funkcję zwalniacza napiętego kurka pełni jednocześnie nastawny bezpiecznik. Doskonałe w pistolecie są przyrządy celownicze – osadzone na jaskółczy ogon muszka i szczerbinka.

 
P.38 numer 4850 (zgodne numery seryjne i stemple odbioru technicznego) trafił do zbiorów muzeum latem 2018 r. jako dar Komendy Wojewódzkiej Policji w Gorzowie Wlkp. Jest jednym z siedmiu pistoletów tego wzoru w drzonowskiej kolekcji. W komplecie jest kabura wykonana z nielicowanej, chropowatej, świńskiej skóry barwionej na czarno. Wyprodukowano ją w 1944 r. w Lederwarenfabrik Moll w Goch.   

 

Dane techniczne:

Kaliber 9 mm
Nabój 9 mm x 19 Para
Prędkość wylotowa pocisku 355 m/s
Długość broni 216 mm
Długość lufy 125 mm
Zasięg skuteczny ognia 50 m
Masa broni bez amunicji 800 g
Magazynek na 8 nabojów

 

Tekst i zdjęcia: Tadeusz Blachura

 

Drogi do niepodległości.2018

 

Wojewódzki Konkurs Plastyczny „Drogi do Niepodległości”

IV Edycja - w 100-lecie odzyskania niepodległości

pod Honorowym Patronatem
Marszałka Województwa Lubuskiego

 

Podsumowanie

 Uroczyste ogłoszenie wyników i wręczenie nagród laureatom i wyróżnionym w Wojewódzkim Konkursie Plastycznym „Drogi do Niepodległości” (IV edycja) odbyło się w dniu 11.11.2018 o godz. 13.00 w Lubuskim Muzeum Wojskowym.  Koordynator konkursu i kierownik Działu Sztuki,  Promocji i Edukacji LMW – Magdalena Poradzisz-Cincio ogłosiła nazwiska autorów wygranych i wyróżnionych prac. W tym roku jury miało naprawdę twardy orzech do zgryzienia. Na konkurs wpłynęła rekordowa liczba prac  z całego województwa. Prace zachwyciły nas kreatywnością, wyczuciem kolorystyki i dobrym warsztatem. Dlatego postanowiono przyznać rekordową liczbę wyróżnień. Po wręczeniu dyplomów i nagród odbył się  wernisaż pokonkursowej wystawy. Nagrodzone i wyróżnione prace, podziwiać można na sali wystaw czasowych Lubuskiego Muzeum Wojskowego w Drzonowie do 31.12.2018 r.

Dziękujemy wszystkim uczestnikom za ich trud i za zaangażowanie!
Zapraszamy już teraz do wzięcia udziału w V edycji naszego konkursu.

Tekst : Magdalena Poradzisz-Cincio,
foto: Jarosław Sobociński (ekspozycje), Konrad Raubo (plener)

 

***

 

Uwaga uczestnicy Wojewódzkiego Konkursu Plastycznego

„Drogi do Niepodległości”!

 

Uroczyste rozstrzygnięcie konkursu i wręczenie nagród dla laureatów
i wyróżnionych odbędzie się w dniu 11. listopada  2018 roku., o godz. 13.00
w Lubuskim Muzeum Wojskowym w Drzonowie (tradycyjnie przy tarasie muzeum).
Na konkurs wpłynęła rekordowa liczba prac z całego województwa, m.in.: z Zielonej Góry
i okolic, ze Szprotawy, Sulęcina, Ośna Lubuskiego. Z uwagi na ograniczoną przestrzeń ekspozycyjną
tylko wybrane prace prezentowane będą na pokonkursowej wystawie
w Lubuskim Muzeum Wojskowym.

Miło nam jest również poinformować, że Honorowy Patronat nad konkursem sprawuje
Marszałek Województwa Lubuskiego.

 

***

Uwaga! Rusza IV edycja Konkursu Plastycznego

„Drogi do niepodległości”!!!

Regulamin

1. Lubuskie Muzeum Wojskowe w Zielonej Górze z/s w Drzonowie
wraz z Towarzystwem Przyjaciół Lubuskiego Muzeum Wojskowego
organizuje IV edycję Konkursu Plastycznego pod hasłem:
„Drogi do niepodległości”

2. Konkurs skierowany jest do uczniów szkół podstawowych
i klas gimnazjalnych z terenu województwa lubuskiego.

3. Hasło przewodnie konkursu, umożliwia realizację w dowolnej technice plastycznej (np. rysunek, collage, praca malarska – format nie większy niż 70 cm x 100 cm; dioramy o maksymalnych wymiarach 50 cm x 50 cm)  prac związanych z takimi zagadnieniami jak: droga Polski do odzyskania niepodległości, budowa niepodległego
państwa polskiego, rola wybitnych mężów stanu, a także polskie zrywy narodowe.

4. Wyznaczamy następujące kategorie:

1) Klasy I-III szkoły podstawowej

2) Klasy IV-VI szkoły podstawowej

3) Klasy VII, VIII szkoły podstawowej i klasy III gimnazjum

4) Praca zbiorowa (wykonana od 2 do 4 uczniów).

5. Uroczyste rozstrzygnięcie konkursu i wręczenie nagród dla laureatów i wyróżnionych odbędzie się w dniu 11. listopada  2018 roku w Lubuskim Muzeum Wojskowym w Drzonowie. Z uwagi na ograniczoną przestrzeń ekspozycyjną tylko wybrane prace prezentowane będą na pokonkursowej wystawie w Lubuskim Muzeum Wojskowym.

6. Na prace czekamy do 20 października 2018 r. (decyduje data stempla pocztowego) !

Pracę można złożyć osobiście lub przesłać pocztą na adres:
Lubuskie Muzeum  Wojskowe w Zielonej Górze z/s w Drzonowie

Drzonów 54, 66-008 Świdnica

z dopiskiem: „Drogi do niepodległości”

UWAGA! DO CZYTELNIE PODPISANEJ PRACY (imię, nazwisko, klasa, szkoła)
NALEŻY DOŁĄCZYĆ PODPISANY PRZEZ RODZICA/OPIEKUNA FORMULARZ ZGODY
NA PRZETWARZANIE DANYCH OSOBOWYCH UCZESTNIKA KONKURSU
ORAZ NA UPOWSZECHNIANIE WIZERUNKU. (Załącznik do ściągnięcia ze strony internetowej Lubuskiego Muzeum Wojskowego).
Prace bez w/w załącznika nie będą oceniane.
 

7. Nadesłane/przekazane prace muszą być pracami własnymi i nie mogą naruszać praw osób trzecich, w szczególności nie naruszać ich praw majątkowych i osobistych praw autorskich.

  8. Nadesłane/przekazane prace przechodzą na własność Organizatora i nie będą odsyłane/oddawane.

Szczegółowych informacji udziela: p. Magdalena Poradzisz-Cincio, kierownik Działu Sztuki, Promocji i Edukacji Lubuskiego Muzeum Wojskowego w Zielonej Górze z/s w Drzonowie
(e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. ; Tel. 68 321 18 56).

Zapraszamy do udziału!

Wzór druku przetwarzanie danych osobowych (jpg)


***

 

 

Rowerowa.Niepodległa.2018

 

 

Rowerowa Niepodległa 2018

W roku bieżącym obchodzimy 100 rocznicę odzyskania niepodległości.

VI edycja rowerowego rajdu była niejako uczczeniem naszego wielkiego narodowego święta
i wpisała się  w rytm ogólnopolskich imprez związanych z obchodami 100-lecia święta odzyskania niepodległości.

Tradycyjny już rajd Rowerowa Niepodległa, kolejny, szósty rok z rzędu, 
wyruszył w dniu 11 listopada o symbolicznej godzinie 11.11.
I kolejny raz cieszył się wielkim zainteresowaniem, mimo typowej jesiennej pogody
w tym dniu, jako że wzięło w nim udział około 300 osób.

 

Serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy uczestnicząc w tegorocznym rajdzie
w sposób szczególny zapisali się w historii 

i zapraszamy do oglądania migawek z wydarzenia.

Tekst: Jarosław Sobociński
Foto: Błażej Mościpan

 

***

 

ZAPROSZENIE NA VI RAJD ROWEROWA NIEPODLEGŁA 

Po raz kolejny serdecznie zapraszamy do wzięcia udziału w biało-czerwonym rajdzie rowerowym, który 11.11.2018 wystartuje o symbolicznej godzinie 11:11
z zielonogórskiego Placu Bohaterów i dojedzie do Lubuskiego Muzeum Wojskowego. 


Na miejscu na rowerzystów czekać będą: 
- gorące napoje i wojskowa grochówka
- pokaz grupy rekonstrukcyjnej 
- odsłonięcie "Wielkiego muralu na wielką rocznicę odzyskania Niepodległości"
- rozstrzygnięcie konkursu plastycznego "Drogi do Niepodległości"
- wystawy czasowe:
"Wybić się na niepodległość 1914-1921. Drzonowskie muzealia"
"Stulecie polskiego lotnictwa wojskowego"
"Wystawa pokonkursowa - Drogi do niepodległości"
- prezentacja pistoletu maszynowego "Błyskawica"

Na Rajd zapraszają:
Rowerem Do Przodu
Lubuskie Muzeum Wojskowe w Zielonej Górze z/s w Drzonowie
Towarzystwo Przyjaciół Lubuskiego Muzeum Wojskowego
Urząd Marszałkowski Województwa Lubuskiego

Muzeum w Narodowe Święto Niepodległości czynne będzie
od godziny 10:00 do 16:00. Wstęp dla uczestników Rajdu bezpłatny,
pozostali bilet promocyjny w cenie 6 zł.


Zadanie współfinansowane jest przez Urząd Marszałkowski Województwa Lubuskiego.

 

***

 

Eksponat listopada 2018

Eksponat listopada 2018

Krzyż i Medal Niepodległości

 

Krzyż i Medal Niepodległości uznawane są za jedne z najpiękniejszych pod względem artystycznym wyróżnień II Rzeczpospolitej. Pomysł jego wprowadzenia powstał w 1928 r. gdy organizowano obchody dziesięciolecia odzyskania niepodległości. Zauważono wówczas, że istnieje duże grono osób, które nie zostało dotąd wyróżnione odpowiedniej rangi odznaczeniem państwowym za ofiarną prace na rzecz Niepodległej. Ostatecznie zdecydowano o potrzebie wprowadzenia nowego orderu. Krzyż i Medal wprowadzono Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej I. Mościckiego z 29.10.1930 r., którego 1 art. brzmiał: 

„Ustanawia się Krzyż Niepodległości i Medal Niepodległości celem odznaczenia osób, które zasłużyły się czynnie dla niepodległości Ojczyzny w okresie przed wojną światową lub podczas jej trwania oraz w okresie walk orężnych polskich w latach 1918 - 1921, z wyjątkiem wojny polsko-rosyjskiej na obszarze Polski.” 

 

Odznaczenie zaprojektował prof. Mieczysław Kotarbiński, autor wzorów Orderu Orła Białego oraz Orderu Odrodzenia Polski. Pierwszym wykonawcą oznak był warszawski grawer Wiktor Gontarczyk, którego zakład jubilerski mieścił się przy ul Miodowej 19. W tym też zakładzie powstawało większość ówczesnych oznak pułkowych. Z czasem wobec dużej ilości zamówień oraz chęci posiadania duplikatów, produkcji podjął się także warszawski zakład Stanisława Zygadlewicza oraz francuska firma Arthus Bertrand z Paryża. W hierarchii ważności Krzyż Niepodległości (z Mieczami lub bez) zajął miejsce przed Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, zaś Medal Niepodległości przed Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Krzyż Niepodległości z Mieczami, LMW-KI-343

Krzyż i Medal Niepodległości nadawał prezydent RP. Odznaczeni nabywali odznakę i dyplom na własny koszt. Odznaczonym przysługiwały specjalne prawa takie jak: prawo wyborcze do senatu, zniżki kolejowe, pierwszeństwo ich dzieci do przyjmowania do szkół państwowych, prawo do zaliczania do wysługi emerytalnej okresu działalności zmierzającej do odzyskania niepodległości czy prawo pierwszeństwa przy obsadzaniu urzędów państwowych.

Krzyż Niepodległości, LMW-KI-342

Krzyż Niepodległości wykonany jest w formie krzyża greckiego i posiada wymiary 42x42 mm. Ramiona równoramienne krzyża „związane” są pośrodku sześcianem, na którym wyryto stylizowany wizerunek orła. Ramiona krzyża pokryte są czarną emalią, przedzieloną paskiem metalu. Na ramionach wyryty napis: BOJOWNIKOM NIEPODLEGŁOŚCI. Rewers gładki. Całość wykonana w tombaku. Za czyny z bronią w ręku nadawano wersję Krzyża z Mieczami. Wówczas do wstęgi mocowano dwa skrzyżowane mieczyki, związane ze sobą ornamentem. 

Medal Niepodległości, LMW-KI-341 

Medal Niepodległości ma średnicę 35 mm. Wykonany jest z brązu i przedstawia na stronie głównej symboliczne wyobrażenie trzech hydr, przebitych trzema mieczami (symbol pokonania zaborców). Wokół napis: BOJOWNIKOM NIEPODLEGŁOŚCI. Na rewersie znajduje się monogram „R.P.” (Rzeczpospolita Polska).

 

Tekst: Błażej Mościpan

Zdjęcia: Paweł Pochocki