Drogi do niepodległości.2017

 

Wystawa plastyczna "Drogi do niepodległości" - rozstrzygnięcie

Zapraszamy do oglądania wystawy nadesłanych prac!

 Kolejna już 3. edycja konkursu plastycznego "Drogi do niepodległości", zgromadziła wielką ilość prac, wykonanych
w bardzo różnych technikach, od tradycyjnych rysunków po pojazdy i dioramy wykonane z ekologicznych materiałów. Inwencja i pomysły na ich wykonanie zadziwiała komisję, która obradując dokładała starań, aby wybrać najciekawsze prace. Jednak podkreślenia wymaga fakt, iż wszystkie dostarczone są piękne i oryginalne na swój sposób.
Dlatego też na wystawie pokonkursowej umieściliśmy ich najwięcej, jak można było.

Zapraszamy do odwiedzin Muzeum i osobistego ich podziwiania oraz do oglądania fotorelacji z wręczenia nagród
i wystawy pokonkursowej, która będzie prezentowana do końca roku. 

Tekst: Magda Poradzisz-Cincio

Foto: Błażej Mościpan

 

 

***

 

UWAGA!!! 
Rusza 3. edycja konkursu plastycznego „Drogi do niepodległości”

Lubuskie Muzeum Wojskowe w Zielonej Górze z/s w Drzonowie organizuje trzecią edycję konkursu plastycznego pod hasłem: „Drogi do niepodległości”. Ubiegłoroczna edycja zakończyła się dużym sukcesem, wpłynęło do nas ponad 350 prac plastycznych (w tym rzeźby, makiety, plakaty).

Trzecia edycja konkursu plastycznego „Drogi do niepodległości” skierowana jest do uczniów szkół podstawowych i gimnazjów z terenu województwa lubuskiego.

Hasło przewodnie konkursu, umożliwia realizację w dowolnej technice plastycznej (np. rysunek, collage, praca malarska – format nie większy niż 70 cm x 100 cm; dioramy o maksymalnych wymiarach 50 cm x 50 cm)  prac związanych z takimi zagadnieniami jak: droga Polski do odzyskania niepodległości, budowa niepodległego państwa polskiego, rola wybitnych mężów stanu, a także polskie zrywy narodowe.

Wyznaczamy następujące kategorie:

1)  Klasy I-III szkoły podstawowej

2)  Klasy IV-VI szkoły podstawowej

3)  Klasy VII szkoły podstawowej i klasy II i III gimnazjum

4) Praca zbiorowa (wykonana od 2 do 4 uczniów)

Konkurs ten ma za zadanie kształtować postawy nowoczesnego patriotyzmu. Chcielibyśmy, aby młode pokolenia były świadome, iż odbudowa polskiej państwowości była możliwa nie tylko dzięki sprzyjającej sytuacji międzynarodowej, ale przede wszystkim dzięki współpracy ludzi o różnych poglądach politycznych
i statusie społecznym.

Uroczyste rozstrzygnięcie konkursu i wręczenie nagród dla laureatów i wyróżnionych odbędzie się w dniu 11. listopada  2017 roku w Lubuskim Muzeum Wojskowym w Drzonowie. Najlepsze prace prezentowane będą na pokonkursowej wystawie w Lubuskim Muzeum Wojskowym.

Na prace czekamy do 30 października (decyduje data stempla pocztowego) !

Pracę można złożyć osobiście lub przesłać pocztą na adres:

Lubuskie Muzeum Wojskowe w Zielonej Górze z/s w Drzonowie

Drzonów 54, 66-008 Świdnica

z dopiskiem: „Drogi do niepodległości”

Szczegółowych informacji udziela: p. Magdalena Poradzisz-Cincio, kierownik Działu Sztuki, Promocji i Edukacji Lubuskiego Muzeum Wojskowego w Zielonej Górze z/s w Drzonowie (e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. ; Tel. 68 321 18 56).

Zapraszamy do udziału, na prace czekamy do 30 października !!!

***

 

Rowerowa.Niepodległa.2017

 

 

Rowerowa Niepodległa 2017

W roku bieżącym obchodzimy 99 rocznicę odzyskania niepodległości.
Przyszły rok na pewno będzie obfitował w wiele imprez i uroczystości
upamiętniających to doniosłe wydarzenie w naszej narodowej historii.
Jednak także 99 rocznica jest liczbą w jakiś sposób magiczną, zwiastującą
nadchodzące 100 lecie...

Tradycyjny już rajd Rowerowa Niepodległa, kolejny, piąty raz
wyruszył w dniu narodowego święta o symbolicznej godzinie 11.11.
Mimo niesprzyjających prognoz, aura okazała się łaskawa dla uczestników rajdu,
na trasie nie padał zapowiadany deszcz zaś chwilami słońce wyglądało poprzez szare, niskie chmury.

Serdecznie dziękujemy wszystkim uczestnikom
i zapraszamy do oglądania migawek z rajdu.

 

Tekst: Jarosław Sobociński
Foto: Błażej Mościpan

 

***

 

Narodowe Święto Niepodległości 2017

W tym dniu Muzeum czynne w godzinach 10.00 - 16.00

- godz.12.15 - 12.30 - przyjazd uczestników rajdu "Rowerowa Niepodległa"

- godz. 13:00 - ogłoszenie wyników Konkursu Plastycznego

"Drogi do Niepodległości" (przy tarasie muzeum, w razie niepogody w pałacu)
i uroczyste otwarcie pokonkursowej wystawy

- godz. 13.30 - scenka batalistyczna

Już w sobotę o symbolicznej godzinie 11:11 z Placu Bohaterów w Zielonej Górze
wyruszy po raz piąty biało-czerwona kolumna cyklistów w ramach Rajdu Rowerowa Niepodległa.
Celem rajdu niezmiennie jest radosne i aktywne uczczenie Narodowego Święta Niepodległości!
Tradycyjnie udamy się ulicami miasta, a następnie okolicznych miejscowości do Lubuskiego Muzeum Wojskowego w Drzonowie.

Zbiórkę rowerzystów rozpoczniemy już o godz. 10:30, na starcie rajdu pojawią się rekonstruktorzy,
w tym sam Marszałek Piłsudski, a także pojazd historyczny,
który następnie poprowadzi kolumnę rajdu. Tym razem będzie to niemiecki motocykl
z okresu II wojny światowej, wykorzystywany przez polskiego partyzanta.

Na wszystkich uczestników kolumny w Muzeum czekać będzie gorący posiłek
w postaci – pysznej wojskowej grochówki. Następnie będzie możliwość zwiedzania
wszystkich ekspozycji stałych i czasowych Muzeum, w tym wystawy prac plastycznych
przysłanych do placówki w ramach konkursu „Drogi do Niepodległości”. Dodatkowo rekonstruktorzy
przygotują małą scenkę batalistyczną, będzie można również do nich
podejść i zobaczyć z bliska ich historyczne uzbrojenie i wyposażenie.

O godzinie 13:00 odbędzie się ceremonia wręczenia wyróżnień i nagród
III edycji konkursu plastycznego „Drogi do Niepodległości” który cieszył się w tym roku
olbrzymim zainteresowaniem. Muzeum zostało dosłownie zasypane setkami prac
wykonanych w przeróżnych technikach. Nagrody w konkursie ufundują
Dyrektor Muzeum, Wydawnictwo Vesper, Gmina Świdnica, Polskie Towarzystwo
Historyczne oraz Zielonogórski Rynek Rolno-Towarowy. Przy ich wręczaniu będzie
możliwość wykonania pamiątkowego zdjęcia z rekonstruktorem w mundurze
Marszałka Piłsudskiego!

Muzeum 11.11.2017 czynne będzie od godziny 10:00 do 16:00.
Wstęp: bilet świąteczny w cenie 6 zł, zaś uczestnicy Rajdu oraz konkursu plastycznego
wraz z opiekunami bezpłatnie.

Organizatorzy:

Lubuskie Muzeum Wojskowe w Zielonej Górze z/s w Drzonowie

Towarzystwo Przyjaciół Lubuskiego Muzeum Wojskowego

Stowarzyszenie Rowerem Do Przodu

Urząd Marszałkowski Województwa Lubuskiego

Zadanie współfinansowane jest przez Urząd Marszałkowski Województwa Lubuskiego

***

 

Eksponat września 2017

 

    Przeciwlotnicze działo samobieżne ZSU-57-2
(Zakład nr 174 w Omsku, 1955-1960 r.)
numer inwentarzowy LMW-KI-2093

 

 W czasie II wojny światowej Armia Czerwona nie posiadała skutecznych samobieżnych środków obrony przeciwlotniczej na miarę chociażby niemieckich pojazdów typu Flakpanzer „Möbelwagen” czy Flakpanzer „Ostwind”. Dopiero w 1945 r. uruchomiono produkcję działa samobieżnego ZSU-37, lecz okazało się ono konstrukcją niezbyt udaną i stosunkowo szybko z niego zrezygnowano. Kontynuowano jednak prace nad skonstruowaniem i wdrożeniem do produkcji seryjnej udoskonalonego typu przeciwlotniczego działa samobieżnego.

 W 2 poł. lat 40. XX w. opracowano nową armatę przeciwlotniczą kal. 57 mm (S-60),
a także jej wariant przeznaczony do osadzenia na nowej konstrukcji podwoziu samobieżnym. Równolegle trwały prace nad konfiguracją całego przeciwlotniczego działa samobieżnego. Wykorzystano tu podzespoły najnowszego czołgu średniego T-54, który przez najbliższe lata miał stanowić trzon radzieckich wojsk pancernych. Próby poligonowe nowego wzoru broni ciągnęły się cztery lata. Ostatecznie w lutym 1955 r. uchwałą Rady Ministrów ZSRR przyjęto do uzbrojenia Armii Radzieckiej przeciwlotnicze działo samobieżne oznaczone jako ZSU-57-2.


Prezentowane działo samobieżne posiada kadłub zespawany z walcowanych płyt pancernych, a ich grubość w większości przypadków różni się od grubości płyt czołgu T-54. Kadłub posadowiony jest na czterech parach kół nośnych z bandażami gumowymi zawieszonymi niezależnie na wahaczach i drążkach skrętnych. Z przodu znajdują się koła napinające, a z tyłu zębate koła napędowe. Ciekawe jest to, że z tyłu kadłuba znajdują się zaczepy do mocowania dwóch 200-litrowych beczek paliwa, których nie widuje się na archiwalnych  zdjęciach polskich ZSU-57-2, ale widuje się je np. na zdjęciach pojazdów w służbie Narodowej Armii Ludowej NRD.


Kadłub podzielony jest na trzy przedziały: kierowania (z przodu), bojowy (w środku) i napędowy (z tyłu). W przedziale bojowym posadowiona jest – odkryta od góry – obrotowa wieża o grubości płyt 13,5 mm. Zamontowano w niej 57 mm (podwójnie sprzężoną) armatę przeciwlotniczą S-68 złożoną z dwóch armat S-60 posiadającą trzy mechanizmy spustowe: nożny, elektryczny i samoczynny i ustawianą w maksymalnej pozycji +85°. W parku amunicyjnym działa przewożono 300 naboi odłamkowo-smugowych UOR-281
i przeciwpancerno-smugowych UBR-281, które wystrzeliwano z praktyczną szybkostrzelnością 100 strz./min. na obie armaty.


Przeciwlotnicze działa samobieżne ZSU-57-2 służyły do zwalczania celów powietrznych poruszających się z prędkością poddźwiękową
na wysokości do 4000 m, a także – ze względu na dużą siłę  rażenia pocisków kal. 57 mm – do niszczenia celów naziemnych. Wyprodukowano je w ilości 1000 szt. i poza Armią Radziecką były one na wyposażeniu wielu armii świata i używano ich w licznych konfliktach zbrojnych m.in. na Bliskim Wschodzie. ZSU-57-2 od końca lat 50. XX w. trafiały także na wyposażenie pododdziałów obrony przeciwlotniczej jednostek pancernych i zmechanizowanych Wojska Polskiego – ogółem kilkadziesiąt sztuk (40?).

Prezentowane ZSU-57-2 o numerze fabrycznym 5902G020R i numerze rejestracyjnym UBS 3778 trafiło do Drzonowa latem 1994 r.
z JW 3672 w Ustce, gdzie stało w charakterze punktu obserwacyjnego na pobliskim poligonie przeciwlotniczym w Wicku Morskim.  

 

Dane techniczne:

Masa bojowa 28 t

Silnik dieslowski W-54 o mocy 520 KM, 4-suwowy, chłodzony cieczą

Prędkość jazdy po drodze 50 km/h

Prędkość jazdy w terenie ~30 km/h

Zasięg w terenie 300 km

Zużycie paliwa w terenie ~300 l/100 km

Załoga 6 żołnierzy

 

Tekst i zdjęcia: T. Blachura

 

Eksponat listopada 2017

 

Eksponat listopada – Armata ZiS-2
57mm armata przeciwpancerna wz. 1943 (ZiS-2), nr inw. LMW-KI-2760

 

 Armata ZiS-2 uznawana jest za jedną z lepszych broni przeciwpancernych II wojny światowej. Wystrzelony z niej pocisk (BR-271) opuszczał lufę z prędkością 1000 m/s i z odległości 1000 m przebijał pancerz o grubości 90 mm! Prócz pocisków ppanc. stosowano do niej także granaty odłamkowe oraz kartacze, co umożliwiało rażenie z niej również siły żywej przeciwnika.

Armatę opracowało biuro konstrukcyjne W. G. Grabina. Co ciekawe impulsem do jej powstania były mocno opancerzone czołgi… radzieckie, w tym przede wszystkim czołg ciężki KW. Prototyp armaty był gotowy już w październiku 1940 r., a w kolejnym rozpoczęto produkcję w zakładach nr 92 w Gorkim, którą następnie wstrzymano w chwili gdy linie opuściło ledwie 371 dział. Stwierdzono wówczas, iż wobec słabego opancerzenia niemieckich pojazdów, wystarczającą będzie dotychczas wykorzystywana armata kal. 45 mm.

 Sytuacja zmieniła się w roku 1943 kiedy to do uzbrojenia Panzerwaffe zaczęły trafiać  czołgi Pz.Kpfw V Panther oraz Pz.Kpfw VI Tiger. Zdecydowano wówczas o wznowieniu produkcji, a dla jej przyspieszenia dokonano maksymalnej unifikacji podwozia i pozostałych elementów z masowo już produkowaną armatą ZiS-3, a także uruchomiono dodatkową linię produkcyjną w Zakładach nr 235 w Wotkińsku.


Armaty typu ZiS-2 pierwszy raz w dużej ilości wykorzystane zostały podczas wielkiej bitwy pancernej na Łuku Kurskim. Przydzielano je do batalionów strzeleckich oraz do samodzielnych oddziałów przeciwpancernych. Załogi tych ostatnich miały prawo do noszenia na lewym ramieniu emblematu w postaci czarnego rombu z dwoma skrzyżowanymi lufami w czerwonej obwódce – był to wyznacznik ich odrębności i elitarności.

Na zdjęciu prototyp armaty samobieżnej przezntowany podczas Strefy Militarnej
w Gostyniu w 2015 roku - tuż po generalnym remoncie!

Armaty ZiS-2 przydzielano również do armii sojuszniczych Armii Czerwonej i tak na wyposażeniu ludowego Wojska Polskiego znajdowały się już od 1944 r. Do armaty stosowano ciąg zarówno motorowy jak i konny. W okresie powojennym  dla zwiększenia mobilności ładowano ZiS-y m.in. na samochody pływające BAW, a także na transportery opancerzone BTR-50, z których mogły nawet strzelać. Armatę zainstalowano również w lekkim dziale samobieżnym ASU-57 opracowanym na potrzeby przede wszystkim wojsk powietrznodesantowych. W Polsce pod okiem Zbigniewa Węglarza powstał prototyp tej armaty w wersji samobieżnej, napędzanej silnikiem z motocykla M-72. Projektu jednak zaniechano, a powstały egzemplarz znajduje się w zbiorach Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu. W ostatnich latach siłami pasjonatów z Grupy Operacyjnej „Maxxim” doprowadzony został do stanu jezdnego!

   Prezentowany na zdjęciach egzemplarz do Lubuskiego Muzeum Wojskowego trafił w 1992 r. z JW w Nowogrodzie Bobrzańskim.  W latach 2002-2005 prezentowany był w Muzeum Sztolni Walimskich. W 2016 r. został odnowiony dzięki wsparciu miłośników historii z Lubuskiej Grupy Eksploracyjnej „Nadodrze”. W ramach renowacji wymieniono m.in. spękane ogumienie. Analiza numerów wybitych na poszczególnych elementach armaty pozwala na wysunięcie hipotezy, iż obiekt ten był składany w Polsce w okresie powojennym z podzespołów kilku armat. Brak w niej m.in. pancernej zasuwy w płycie ochronnej czy podstawy pod urządzenia optyczne.

Dane techniczne:

Masa bojowa: 1,25 t

Obsługa: 6-7 żołnierzy

Czas przejścia z położenia marszowego w bojowe: 40 s.

Szybkostrzelność: 15-25 strz./min.

Donośność maks. pocisku odłamkowego: 8400 m

Masa pocisku BR-271: ~3,2 kg

 

Tekst i zdjęcia Błażej Mościpan

 

Eksponat października 2017

 

Samolot myśliwski przechwytujący
MiG-17PF


MiG-17PF "307", 1999 rok

W biurze konstrukcyjnym Mikojana i Guriewicza program budowy samolotu wyposażonego w pokładową stację radiolokacyjną nosił kryptonim „SP”. Początkowo próbowano radar zastosować na samolocie MiG-15bis (samolot określany kryptonimem „S”), wykonano jednak jedynie kilka testów na prototypie samolotu nazwanego „SP-2”. Posiadał on silnik WK-1 bez dopalacza, zaś dodatkowo obciążony stają radiolokacyjną stracił swoje dobre własności lotne. Od 1952 roku do produkcji wszedł MiG-17 (kryptonim „SI”), który był daleką modyfikacją MiGa-15bis. Posiadał on początkowo ten sam silnik, co jego poprzednik.

 
MiG-17PF  niedługo po dostarczeniu do Muzeum, 1982 rok

MiG-17 wyposażony w radar typu „Korszun” nie był produkowany seryjnie, pod oznaczeniem „SP-7” był samolotem testowym, stanowił wstęp do opracowania docelowej konstrukcji z lepszym radarem RP-1 „Izumrud”. W takiej postaci samolot został oznaczony jako MiG-17P (ros. pieriechwatczik czyli przechwytujący) i skierowany do produkcji.


MiG-17PF w niewłaściwym malowaniu, wzorowanym na Lim-6M, wykonanym
w ramach czynu społecznego przez żołnierzy zaprzyjaźnionej jednostki wojskowej,
połowa lat 80-tych

Po opracowaniu udoskonalonego silnika WK-1F, wyposażonego w dopalacz, zastosowano go na samolocie „SI”, oznaczając  go jako MiG-17F. Samolot dzięki temu zyskał zdecydowanie lepsze właściwości lotne, stał się bardziej zwrotny, mógł wykonywać dynamiczne manewry w pionie i w poziomie (większa zwrotność, lepsze wznoszenie i przyspieszenia).


Do wykonania kamuflażu samolotu użyto farb ftalowych w odcieniach:
ciemny zielony, szary i sjena

Z połączenia obu wyżej przytoczonych konstrukcji powstał MiG-17PF. Charakterystyczny wygląd przodu kadłuba zawdzięcza on tekstolitowym owiewkom, kryjącym dwie oddzielne anteny radaru „Izumrud”, w wybrzuszeniu w górnej części przodu mieści się prostokątna antena poszukiwania celu zaś pod półkolistą pokrywą we wlocie powietrza jest zamocowana paraboliczna antena śledząca. Radar RP-1 umożliwiał wykrycie dużego celu powietrznego z odległości około 8-12 km, niezależnie od warunków pogodowych.

Remont samolotu, przywracanie właściwego malowania, 1995 rok

Samolot MiG-17PF z radarem stał się cięższy o około 200 kg od typowej wersji myśliwskiej, więc aby skompensować masę, z lawety uzbrojenia usunięto ciężkie działko N-37 zastępując je lżejszym NS-23. W ten sposób MiG-17PF uzyskał jednorodne uzbrojenie w postaci trzech działek kalibru 23mm.

 
MiG-17PF po muzealnym remoncie, wykonano również demontaż wnętrza kabiny, oczyszczenie ze starej farby oraz jej odnowienie, 1996 rok

Egzemplarz samolotu MiG-17PF o numerze burtowym „307” i seryjnym 58310307, eksponowany w Lubuskim Muzeum Wojskowym został wyprodukowany w maju 1955 roku, w tym też roku został dostarczony do Polski. Służbę swą rozpoczął  24. sierpnia 1955 w 5. Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego Warszawa-Bemowo. W 1960 roku  został przebazowany do 29 PLM w Ornecie, skąd w 1964 roku „307” przeniesiono do Świdwina. W drzonowskim Muzeum znalazł się 14 maja 1981 roku, przekazany z lotniska w Babimoście, gdzie ówcześnie działał 45 PLM (później 45 Pułk Lotnictwa Szkolnego).

 

Dane taktyczno-techniczne: 

- rozpiętość - 9,628 m
- długość - 11,68 m
- wysokość - 3,8 m
- powierzchnia nośna - 22,6 m2
- masa własna - 4182 kg
- masa całkowita max - 6350 kg
- prędkość maksymalna (z dopalaczem) - 1121 km/h
- prędkość wznoszenia - 55 m/s
- pułap – 15 850 m
- zasięg z dodatkowymi zbiornikami paliwa - 1930 km

 

Tekst : Jarosław Sobociński
Foto: J.Sobociński, W.Hołyś, ś.p. M.Krzyżan

***