Marsz katyński - wystawa


Marsz katyński -  wystawa

Okres ferii to dla muzeów czas lekcji muzealnych i otwierania nowych wystaw czasowych. Tak też jest i w naszym przypadku.

Dzięki uprzejmości Stowarzyszenia Miłośników Historii Wojskowości od środy, 19. stycznia 2022 do końca kwietnia br. w naszej placówce zobaczyć można wystawę zdjęć wielkoformatowych prezentujących kolejne edycje Marszu Katyńskiego organizowanego w Wolsztynie.

W trakcie tej inicjatywy rekonstruktorzy odtwarzają ostatni etap Golgoty Wschodu. Co roku wzruszają momenty m.in. załadunku polskich żołnierzy do bydlęcych wagonów podpiętych do parowozu z czerwoną gwiazdą, czy sam moment inscenizacji rozstrzeliwania polskich żołnierzy odgrywany na Bielniku - Miejscu Pamięci Narodowej w Wolsztynie.

Organizatorzy Marszu – Stowarzyszenie Miłośników Historii Wojskowości oraz IPN Oddział w Poznaniu.

Zapraszamy do oglądania wystawy

Foto i tekst: Błażej Mościpan

 

***

 

 

 

 

Rada Muzeum

 

Rada Muzeum

 

Uchwałą Rady Miasta Zielona Góra, Nr XXV.478.2020

 z dnia 7 lipca 2020 roku

powołuje się Radę Muzeum przy Lubuskim Muzeum Wojskowym w Zielonej Górze z siedzibą w Drzonowie, w składzie

Przewodniczący:

Bogumiła Burda

Członkowie:

Tomasz Paweł Sroczyński
Katarzyna Misztak
Włodzimierz Kwaśniewicz
Magdalena Poradzisz-Cincio

Kadencja członków Rady Muzeum trwa 4 lata

Z dniem 7 lipca 2020 roku traci moc uchwała Nr XXXII.354.2016 z dnia 26 kwietnia 2016 roku w sprawie powołania składu osobowego Rady Muzeum działającej przy Lubuskim Muzeum Wojskowym w Zielonej Górze z siedzibą w Drzonowie

***

 

Uchwałą Rady Miasta Zielona Góra, Nr XXXII.354.2016

 z dnia 26 kwietnia 2016 roku

powołuje się Radę Muzeum przy Lubuskim Muzeum Wojskowym w Zielonej Górze z siedzibą w Drzonowie, w składzie

Przewodniczący:

Bogumiła Burda

 

Członkowie:

Krzysztof Machalica
Adam Jaskulski
Włodzimierz Kwaśniewicz
Magdalena Poradzisz-Cincio

Kadencja członków Rady Muzeum trwa 4 lata

Z dniem 26 kwietnia 2016 roku traci moc uchwała nr XXII/203/2012 z dnia 15 listopada 2012 roku w sprawie powołania składu osobowego Rady Muzeum działającej przy Lubuskim Muzeum Wojskowym w Zielonej Górze z siedzibą w Drzonowie

***

 

UCHWAŁĄ RADY POWIATU ZIELONOGÓRSKIEGO, Nr XXII/203/2012

 z dnia 15 listopada 2012 roku

powołuje się Radę Muzeum przy Lubuskim Muzeum Wojskowym w Zielonej Górze z siedzibą w Drzonowie, w składzie

Przewodniczący:

Bogumiła Burda

 

Członkowie:

Krzysztof Sroczyński
Janina Kałuża
Andrzej Brachmański
Tomasz Nodzyński
Irena Podsiadły
Jacek Wieczorkowski
Włodzimierz Rebelski

Kadencja członków Rady Muzeum trwa 4 lata

Z dniem 15 listopada 2012 roku traci moc uchwała nr IX/85/2007 z dnia 21 września 2007 roku w sprawie powołania składu osobowego Rady Muzeum działającej przy Lubuskim Muzeum Wojskowym w Zielonej Górze z siedzibą w Drzonowie 

***

 

UCHWAŁĄ RADY POWIATU ZIELONOGÓRSKIEGO, Nr IX/85/2007

 z dnia 21 września 2007 roku

powołuje się Radę Muzeum przy Lubuskim Muzeum Wojskowym w Zielonej Górze z siedzibą w Drzonowie, w składzie

Przewodniczący:

Krzysztof Sroczyński

 

Członkowie:

Michał Bandziak
Stefan Brzozowski
Tomasz Nodzyński
Maciej Myczka
Jan Szachowicz
Jacek Wieczorkowski
Włodzimierz Rebelski

Kadencja członków Rady Muzeum trwa 4 lata

***

 

 

 

Eksponat grudnia 2021

 

Pistolet maszynowy Thompson M1

(Auto-Ordnance Corporation, Bridgeport, Connecticut, USA, 1942)

numer inwentarzowy LMW-KI-2845

Początki pistoletu maszynowego konstrukcji Johna T. Thompsona czyli słynnej „miotły do wymiatania okopów” sięgają czasów I wojny światowej. Oficjalne testy peemu przeprowadzone dla przedstawicieli armii USA wypadły obiecująco, jednakże koniec działań wojennych, demilitaryzacja i cięcie wydatków na nowe uzbrojenie spowodowały brak zamówień ze strony wojska. Kilkanaście tysięcy egzemplarzy już wyprodukowanej broni trafiło więc na rynek komercyjny. Thompsony używane były w czasach prohibicji i Wielkiego Kryzysu przez policję, FBI i chicagowskich gangsterów. Dopiero pod koniec lat 20. XX w. przyszło zamówienie od amerykańskiej Marynarki Wojennej na kilkaset sztuk Thompsonów M1928. Oficjalnie peem (model 1928A1) przyjęto na uzbrojenie USArmy w 1938 r. Masowa produkcja Thompsonów ruszyła wraz z wybuchem II wojny światowej i dużym zamówieniem ze strony Wielkiej Brytanii na 100 tys. egzemplarzy broni. Szacuje się, że w czasie wojny firmy Auto-Ordnance w Bridgeport i Savage Arms w Utica wyprodukowały niemal 1,4 mln Thompsonów – z tego ponad 285 tys. modelu M1.

PeemThompson to broń samoczynno-powtarzalna o lufie nieruchomej strzelająca ogniem pojedynczym i ciągłym. W wersji M1 zastosowano zamek swobodny, a rączkę zamkową przeniesiono na prawy bok komory zamkowej. Komora w przekroju prostokątna, zamknięta jest od dołu masywnym chwytem pistoletowym wsuwanym w prowadnice. Nad chwytem (z lewej strony) na komorze urządzenia spustowego znajduje się bezpiecznik, przełącznik rodzaju ognia oraz profilowane, ruchome ramię zwalniacza magazynka. Magazynek o specjalnej konstrukcji ma szynę współpracującą z prowadnicą wykonaną w przedniej części kabłąka osłony spustu i komory. W prezentowanym egzemplarzu magazynki mają wybite sygnatury producenta: The Seymour Products Co., Seymour, Connecticut, USA. Pod lufą osadzony jest drewniany chwyt przedni z obustronnym frezem, a do komory spustowej podpięta jest (osadzona na stałe) solidna drewniana kolba z metalowym trzewikiem ochronnym z wydrążonym gniazdem na przybory do czyszczenia broni.

Tommy Gun był bronią zbyt dużą i ciężką, materiałochłonną i drogą w produkcji ze względu na precyzyjne wykonanie i użycie komponentów najwyższej jakości. Mimo to był jednym z najpopularniejszych pistoletów maszynowych używanych w czasie II wojny światowej. Żołnierze alianccy cenili go za solidne wykonanie, niezawodne działanie i celność – broń na dystansie do 50 m rzeczywiście „wymiatała” przeciwnika.

Thompsony trafiły także w polskie ręce. W 1926 r. pięćdziesiąt sztuk peemów M1921 zakupiła Komenda Główna Policji Państwowej w Warszawie, a kilkanaście sztuk M1928 przekazano w latach 30. XX w. do użytku w Korpusie Ochrony Pogranicza. W czasie II wojny światowej Thompsony znalazły się na uzbrojeniu Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie – używane były w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich, 2. Korpusie Polskim gen. Władysława Andersa, 1. Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka. Dzięki zrzutom trafiły w ręce powstańców warszawskich, a także do oddziałów partyzanckich Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich. Według źródeł 19 marca 1943 r. w obwodzie puławskim oddziały BCH odebrały zrzut sześciu zasobników o wadze 100 kilogramów netto każdy. Zapakowane w nich były m.in. angielskie pistolety maszynowe Sten, amerykańskie Thompsony, ręczne karabiny maszynowe Bren, broń krótka, granaty, karabiny, amunicja, radiostacja nadawczo-odbiorcza, radia, materiały wybuchowe i medykamenty.

Thompson o numerze 129497 zakupiony został do zbiorów muzeum w listopadzie 2008 r. w koncesjonowanej firmie zajmującej się handlem zabytkową bronią palną.

Thompson w rękach żołnierzy  amerykańskiej 101. Dywizji Powietrzno-Desantowej - Operacja Overlord (6 June 1944. Soldiers in Normandy. Paris 1994)

 

Dane techniczne:

Kaliber 11,43 mm
Nabój  11,43 mm x 23 (.45 ACP)
Prędkość początkowa pocisku 280 m/s
Długość broni 813 mm
Długość lufy 267 mm
Szybkostrzelność teoretyczna 700 strz./min
Zasięg skuteczny ognia do 150 m
Masa broni z amunicją ~ 5 kg
Magazynek pudełkowy na 20/30 naboi

Tekst i zdjęcia: Tadeusz Blachura

***

Eksponat stycznia 2022 - silnik R-11F


Silnik turboodrzutowy Tumański R-11

(LMW-IPL-20/1/2)

Zgodnie z tendencjami jakie panowały w lotnictwie w na przełomie lat 40-tych i 50-tych XX wieku, czyli w erze dynamicznego rozwoju napędu odrzutowego, dążono przede wszystkim do zwiększania prędkości lotu. W drugiej połowie lat 50-tych myślano już o samolotach osiągających duże prędkości naddźwiękowe. Bariera dźwięku oficjalnie została pokonana 14 października 1947 roku przez Chucka Yeagera i obawy, jakie wcześniej towarzyszyły inżynierom w związku z jej przekroczeniem, zostały porzucone. Nowym celem stała się prędkość 2000 km/h. Aby osiągnąć tę barierę potrzebny był odpowiedni napęd. W pierwszej połowie lat 50-tych drogą wywiadowczą przeniknęły do ZSRR informacje na temat amerykańskiego silnika J57 firmy General Electric oraz brytyjskiego Bristol „Olympus”. Miały one nową cechę konstrukcyjną, były silnikami dwu-wałowymi. Silniki tego typu charakteryzowały się m.in. lepszymi parametrami pracy przy mniejszych prędkościach lotu niż konstrukcje klasyczne, jedno-wałowe, zachowując dobre charakterystyki także przy dużych prędkościach.

  
Silnik Tumański R-11F-300 w plenerze muzeum.
Ten egzemplarz ma zdemontowaną komorę dopalacza, aby pokazać rozpraszacze płomieni zamontowane za turbiną niskiego ciśnienia i bezpośrednio za wtryskiwaczami paliwa dopalacza.

Prace nad silnikiem dwuwałowym w ZSRR podjęło biuro konstrukcyjne OKB-300 Aleksandra Mikulina już w 1953 roku a projekt oznaczono jako AM-11. Po utracie stanowiska przez głównego konstruktora, prace nad tym silnikiem kontynuował jego następca, Siergiej Tumański. AM-11 był w ZSRR projektem przełomowym, charakteryzował się sporą ilością automatyki, zastosowano w nim także elementy modułowe ułatwiające remonty i naprawy, w poprzednich silnikach turboodrzutowych niespotykane. Silnik posiadał m.in. automat kontroli maksymalnych obrotów oddzielnych zespołów wałów sprężarka-turbina niskiego i wysokiego ciśnienia a także ogranicznik maksymalnej temperatury gazów przed turbinami. Silnik w czasie swojego rozwoju kilkakrotnie zmieniał nazwę, z początkowego AM-11 stał się RD-11, następnie R-11 a ostatecznie zaistniał jako R-11-300 (ostatni numer to oznaczenie kodowe biura konstrukcyjnego).

 
Dwa ujęcia na dzbanowo-pierścieniową komorę spalania.

Dziewicze uruchomienie nowego silnika na stanowisku badawczym nastąpiło w 1955 roku. Uzyskano ciąg z dopalaniem rzędu 50 kN (5098 kG). Po ukończeniu szeregu testów naziemnych wyrażono zgodę na rozpoczęcie prób w powietrzu. Silnik zamontowano na samolocie eksperymentalnym E-5 (Je-5), mającym już trójkątne skrzydło, który w tej postaci stał się protoplastą całej linii myśliwców MiG-21(wersja E-2 miała skrzydło skośne, podobne jak w MiG-19, E-4 zaś trójkątne z dłuższymi lotkami i trzema grzebieniami aerodynamicznymi). Pierwszy lot wykonano 9 stycznia 1956 r. W dniu 20 lutego 1956 roku, podczas lotu testowego doszło awarii silnika i poważnego uszkodzenia łopatek turbiny. Loty przerwano, starając się odnaleźć przyczynę. Wznowiono je w maju tego samego roku, jednak sytuacja powtórzyła się. Kolejne miesiące starano się rozwiązać problem, jednak bezskutecznie. W wyniku tych wydarzeń, 18 października 1956 r., wydano zakaz lotów samolotów z silnikiem R-11. W konstrukcji dokonano poważnych modyfikacji, powiększono komorę spalania, poprawiono procedury rozruchu. Znaczne zmiany spowodowały wprowadzenie nowego oznaczenia, R-11F-300. Litera „F” była skrótem rosyjskiego słowa „forsirowannyj” lub „forsaż” i oznaczała silnik standardowo wyposażony w dopalacz. Tę odmianę silnika zamontowano na samolocie eksperymentalnym E-6 (Je-6). Testy ukończono 30 czerwca 1958 roku, wydając oficjalny certyfikat bezpieczeństwa, dopuszczający do lotów i udostępniający silnik konstruktorom samolotów w ZSRR.

 
Dwa ujęcia na osadzony w korpusie wydrążony w środku wał sprężarki wysokiego ciśnienia. Widoczna "zębatka" to wieniec turbiny wysokiego ciśnienia, bez zamontowanych łopatek. W wydrążonym środku niezależnie poruszał się wał zespołu sprężarka-turbina niskiego ciśnienia.

R-11F-300 to silnik jednoprzepływowy, dwuwałowy, z regulowaną dyszą wylotową. Składa się z 3-stopniowej sprężarki niskiego ciśnienia, 3-stopniowej sprężarki wysokiego ciśnienia, dzbanowo-pierścieniowej komory spalania, 1-stopniowej turbiny wysokiego ciśnienia, 1-stopniowej turbiny niskiego ciśnienia, komory dopalacza oraz regulowanej dyszy wylotowej.  Konstrukcyjnie, na stałe jednym wałem połączona jest sprężarka niskiego ciśnienia z turbiną niskiego ciśnienia oraz podobnie sprężarka wysokiego ciśnienia z turbiną wysokiego ciśnienia na drugim wale silnika. W pierwszej odmianie produkcyjnej osiągał ciąg 37,26 kN  (3 800 kG)  bez dopalania oraz 56,41 kN (5752 kG) z dopalaniem. Długość 4,6 m, średnica 0,906 m, masa suchego silnika 1146 kG. Okres między remontowy wynosił 300 godzin lotu. Stosunek ciągu do masy: 53.9 N/kg (5,5:1). Silnik R-11F-300 zastosowano na seryjnych samolotach MiG-21F, MiG-21F-13 oraz MiG-21U.

 

Schemat silnika Tumański R-11F-300

Silnik R-11F2-300 był zmodyfikowana odmianą R-11F, przeznaczoną dla samolotów MiG-21PF i MiG-21FL wyposażonych w radar pokładowy RP-21 „Sapfir”, a więc także cięższych. MiGi-21 z radarem nosiły oznaczenia fabryczne E-7. Parametry wymiarowe silnika były te same, długość 4,6 m, średnica 0,906 m, zmieniły się jedynie zakresy eksploatacyjne i osiągi. Silnik miał masę 1174 kg, ciąg bez dopalacza wynosił 38,26 kN (3901 kG), a na pełnym dopalaniu zwiększył się do 60,82 kN (6201 kG).


Ujęcie na wał sprężarki niskiego ciśnienia połączony z widoczną niekompletną (brak części łopatek) turbiną niskiego ciśnienia.

Kolejną odmianą silnika, na której bazowały wszystkie kolejne, był R-11F2S-300. Różnił się on od poprzedniej wersji zastosowaniem upustów powietrza za sprężarką wysokiego ciśnienia, za pomocą których powietrze o dużej prędkości doprowadzano na górną powierzchnię klap, umożliwiając większe wychylenia bez oderwania strug, a więc zwiększając ich skuteczność. Był to system SPS (ros. Sduw Pogranicznogo Słoja) czyli system zdmuchiwania warstwy przyściennej powietrza z klap. Długość silnika 4,6 m, średnica 0,906 m, ciąg maksymalny bez dopalania wynosił 38,26 kN (3901 kG), ciąg maksymalny z dopalaniem 60,58 kN (6177 kG) zaś masa 1194 kg. W Polsce silnik ten był montowany w samolotach: MiG-21PFM, MiG-21R, MiG-21US oraz MiG-21M i MiG-21MF, choć te dwie ostatnie wymienione odmiany popularnego myśliwca, w ZSRR (oznaczone jako MiG-21S i SM) były napędzane nowocześniejszym silnikiem R-13-300.

Odmiana silnika R-11F2SK-300 była przeznaczona dla samolotów szkolno-bojowych MiG-21UM. Posiadała parametry wymiarowe oraz taktyczno-techniczne takie same jak wersja R-11F2S-300

Silnik Siergieja Tumańskiego R-11 wszystkich odmian został wyprodukowany w liczbie szacowanej na 21 000 sztuk. Był podstawowym napędem samolotów MiG-21, Jak-28 i Su-15. Wersja bez dopalacza napędzała samoloty Jak-25 i Su-25.

Dane techniczne na podstawie opracowania: http://www.leteckemotory.cz/motory/r-11/

Foto i tekst: Jarosław Sobociński

***

 

Drogi do niepodległości 2021

 

"Drogi do niepodległości"

VII edycja

Pokonkursowa wystawa prac

 

Dziękujemy za udział wszystkim uczestnikom tegorocznej edycji Wojewódzkiego Konkursu Plastycznego „Drogi do Niepodległości”.
Na konkurs wpłynęło ponad 200 prac z całego województwa lubuskiego.
Z uwagi na ograniczoną przestrzeń ekspozycyjną nie byliśmy w stanie pokazać wszystkich prac na wystawie pokonkursowej.
Za pomoc w organizacji dziękujemy szkołom, wszystkim zaangażowanym nauczycielom i rodzicom.

Uroczyste wręczenie nagród i dyplomów dla laureatów i wyróżnionych odbyło się w dniu 11.11.2021 r.

Wystawę pokonkursową oglądać można w Lubuskim Muzeum Wojskowym w Drzonowie do końca stycznia 2022!

Już teraz zapraszamy do udziału w kolejnej edycji naszego konkursu!

Dziękujemy za wsparcie konkursu:

   

Zapraszamy do oglądania migawek z wystawy na zdjęciach poniżej oraz pod linkiem:

https://gorzow.tvp.pl/56876191/dwustu-uczniow-wzielo-udzial-w-konkursie-drogi-do-niepodleglosci

 

 

 

 

 


 

Tekst: Magda Poradzisz-Cincio,
foto: Jarosław Sobociński

 

***

 

 

Uwaga! Rusza VII edycja Konkursu Plastycznego

 

„Drogi do niepodległości”!!!

 

Regulamin

 

  1. Lubuskie Muzeum Wojskowe w Zielonej Górze z/s w Drzonowie wraz z Towarzystwem Przyjaciół Lubuskiego Muzeum Wojskowego organizuje VII edycję Konkursu Plastycznego pod hasłem: „Drogi do niepodległości”
  2. Konkurs skierowany jest do uczniów szkół podstawowych z terenu województwa lubuskiego.
  3. Hasło przewodnie konkursu, umożliwia realizację w dowolnej technice plastycznej (np. rysunek, collage, praca malarska – format nie większy niż 70 cm x 100 cm; dioramy o maksymalnych wymiarach 50 cm x 50 cm)  prac związanych z takimi zagadnieniami jak: droga Polski do odzyskania niepodległości, budowa niepodległego państwa polskiego, rola wybitnych mężów stanu, a także polskie zrywy narodowe.
  4. Wyznaczamy następujące kategorie:

 

1)      Klasy I-III szkoły podstawowej

 

2)      Klasy IV-VI szkoły podstawowej

 

3)      Klasy VII, VIII szkoły podstawowej

 

4)      Praca zbiorowa (wykonana od 2 do 4 uczniów).

 

5. Uroczyste rozstrzygnięcie konkursu i wręczenie nagród dla laureatów i wyróżnionych odbędzie się w dniu 11. listopada  2021 roku w Lubuskim Muzeum Wojskowym w Drzonowie. Z uwagi na ograniczoną przestrzeń ekspozycyjną tylko wybrane prace prezentowane będą na pokonkursowej wystawie w Lubuskim Muzeum Wojskowym

 

Na prace czekamy do 30 października 2021 r.
(decyduje data stempla pocztowego) !

 

Pracę można złożyć osobiście lub przesłać pocztą na adres: Lubuskie Muzeum  Wojskowe w Zielonej Górze z/s w Drzonowie
Drzonów 54, 66-008 Świdnica
z dopiskiem: „Drogi do niepodległości”

 

UWAGA! DO CZYTELNIE PODPISANEJ PRACY (imię, nazwisko, klasa, szkoła) NALEŻY DOŁĄCZYĆ PODPISANY PRZEZ RODZICA/OPIEKUNA FORMULARZ ZGODY NA PRZETWARZANIE DANYCH OSOBOWYCH UCZESTNIKA KONKURSU ORAZ NA UPOWSZECHNIANIE WIZERUNKU. (Załącznik do ściągnięcia ze strony internetowej Lubuskiego Muzeum Wojskowego). Prace bez w/w załącznika nie będą oceniane.

 

Nadesłane/przekazane prace muszą być pracami własnymi i nie mogą naruszać praw osób trzecich, w szczególności nie naruszać ich praw majątkowych i osobistych praw autorskich.

 

Nadesłane/przekazane prace przechodzą na własność Organizatora i nie będą odsyłane/oddawane.

 

Szczegółowych informacji udziela: p. Magdalena Poradzisz-Cincio, kierownik Działu Sztuki, Promocji i Edukacji Lubuskiego Muzeum Wojskowego w Zielonej Górze z/s w Drzonowie (e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. ; tel. 68 321 18 56).

 

Zapraszamy do udziału!

 

 

 

Druk zgody na przetwarzanie danych osobowych poniżej

 

(format JPG do zapisania i do wydruku)

 

 

 

 

 

Dziękujemy za wsparcie naszego konkursu!