Drogi do niepodległości 2021

 

"Drogi do niepodległości"

VII edycja

Pokonkursowa wystawa prac

 

Dziękujemy za udział wszystkim uczestnikom tegorocznej edycji Wojewódzkiego Konkursu Plastycznego „Drogi do Niepodległości”.
Na konkurs wpłynęło ponad 200 prac z całego województwa lubuskiego.
Z uwagi na ograniczoną przestrzeń ekspozycyjną nie byliśmy w stanie pokazać wszystkich prac na wystawie pokonkursowej.
Za pomoc w organizacji dziękujemy szkołom, wszystkim zaangażowanym nauczycielom i rodzicom.

Uroczyste wręczenie nagród i dyplomów dla laureatów i wyróżnionych odbyło się w dniu 11.11.2021 r.

Wystawę pokonkursową oglądać można w Lubuskim Muzeum Wojskowym w Drzonowie do końca stycznia 2022!

Już teraz zapraszamy do udziału w kolejnej edycji naszego konkursu!

Dziękujemy za wsparcie konkursu:

   

Zapraszamy do oglądania migawek z wystawy na zdjęciach poniżej oraz pod linkiem:

https://gorzow.tvp.pl/56876191/dwustu-uczniow-wzielo-udzial-w-konkursie-drogi-do-niepodleglosci

 

 

 

 

 


 

Tekst: Magda Poradzisz-Cincio,
foto: Jarosław Sobociński

 

***

 

 

Uwaga! Rusza VII edycja Konkursu Plastycznego

 

„Drogi do niepodległości”!!!

 

Regulamin

 

  1. Lubuskie Muzeum Wojskowe w Zielonej Górze z/s w Drzonowie wraz z Towarzystwem Przyjaciół Lubuskiego Muzeum Wojskowego organizuje VII edycję Konkursu Plastycznego pod hasłem: „Drogi do niepodległości”
  2. Konkurs skierowany jest do uczniów szkół podstawowych z terenu województwa lubuskiego.
  3. Hasło przewodnie konkursu, umożliwia realizację w dowolnej technice plastycznej (np. rysunek, collage, praca malarska – format nie większy niż 70 cm x 100 cm; dioramy o maksymalnych wymiarach 50 cm x 50 cm)  prac związanych z takimi zagadnieniami jak: droga Polski do odzyskania niepodległości, budowa niepodległego państwa polskiego, rola wybitnych mężów stanu, a także polskie zrywy narodowe.
  4. Wyznaczamy następujące kategorie:

 

1)      Klasy I-III szkoły podstawowej

 

2)      Klasy IV-VI szkoły podstawowej

 

3)      Klasy VII, VIII szkoły podstawowej

 

4)      Praca zbiorowa (wykonana od 2 do 4 uczniów).

 

5. Uroczyste rozstrzygnięcie konkursu i wręczenie nagród dla laureatów i wyróżnionych odbędzie się w dniu 11. listopada  2021 roku w Lubuskim Muzeum Wojskowym w Drzonowie. Z uwagi na ograniczoną przestrzeń ekspozycyjną tylko wybrane prace prezentowane będą na pokonkursowej wystawie w Lubuskim Muzeum Wojskowym

 

Na prace czekamy do 30 października 2021 r.
(decyduje data stempla pocztowego) !

 

Pracę można złożyć osobiście lub przesłać pocztą na adres: Lubuskie Muzeum  Wojskowe w Zielonej Górze z/s w Drzonowie
Drzonów 54, 66-008 Świdnica
z dopiskiem: „Drogi do niepodległości”

 

UWAGA! DO CZYTELNIE PODPISANEJ PRACY (imię, nazwisko, klasa, szkoła) NALEŻY DOŁĄCZYĆ PODPISANY PRZEZ RODZICA/OPIEKUNA FORMULARZ ZGODY NA PRZETWARZANIE DANYCH OSOBOWYCH UCZESTNIKA KONKURSU ORAZ NA UPOWSZECHNIANIE WIZERUNKU. (Załącznik do ściągnięcia ze strony internetowej Lubuskiego Muzeum Wojskowego). Prace bez w/w załącznika nie będą oceniane.

 

Nadesłane/przekazane prace muszą być pracami własnymi i nie mogą naruszać praw osób trzecich, w szczególności nie naruszać ich praw majątkowych i osobistych praw autorskich.

 

Nadesłane/przekazane prace przechodzą na własność Organizatora i nie będą odsyłane/oddawane.

 

Szczegółowych informacji udziela: p. Magdalena Poradzisz-Cincio, kierownik Działu Sztuki, Promocji i Edukacji Lubuskiego Muzeum Wojskowego w Zielonej Górze z/s w Drzonowie (e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. ; tel. 68 321 18 56).

 

Zapraszamy do udziału!

 

 

 

Druk zgody na przetwarzanie danych osobowych poniżej

 

(format JPG do zapisania i do wydruku)

 

 

 

 

 

Dziękujemy za wsparcie naszego konkursu!

 

 

 

  

 

 

Eksponat października 2021


Silnik turboodrzutowy Klimow RD-500

(LMW-KI-3051)


Okres bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej charakteryzował się rozluźnieniem relacji międzypaństwowych a także wiarą w pozytywną zmianę warunków egzystencji mieszkańców Europy. Jednak wojna ta spowodowała nie tylko wyniszczenie urbanistyczne, lecz także upadek gospodarek wielu krajów. Tragiczna sytuacja ekonomiczna w tym okresie nie ominęła także Wielkiej Brytanii. Brak funduszy postawił na krawędzi bankructwa wiele firm, stąd decydowały się one swoje wysoko technologiczne, jak na ówczesne czasy opracowania, sprzedawać na wolnym rynku.

Zgodnie z ekonomicznymi ideami czasów pokoju, firma Rolls-Royce w 1946 roku wystawiła do sprzedaży odrzutowe silniki „Nene” oraz „Derwent V”. Konstrukcjami tymi zainteresowane było ZSRR, wysłano więc w grudniu 1946 roku do Wielkiej Brytanii delegację, w której składzie byli między innymi A.Mikojan, W.Klimow a także S.Kiszkin, zajmujący się technologią nowoczesnych metali. Mimo, iż relacje niedawnych wojennych sojuszników pogarszały się z miesiąca na miesiąc, radzieckiej delegacji pokazano niektóre zakłady lotnicze, m.in. Rolls-Royce, de Havilland, English Electric, Gloster czy Vickers-Armstrong. Raport z tej wizyty był dla władz ZSRR bardzo cennym dokumentem, określającym poziom rozwoju brytyjskiej techniki lotniczej a także ukazywał najnowsze zastosowane w niej rozwiązania konstrukcyjne.

Efektem tego raportu stała się decyzja władz ZSRR o pilnym zakupie partii silników „Derwent” i „Nene” bezpośrednio w Anglii lub w krajach, które już je posiadały (trzeba pamiętać, iż również USA nabyły tego typu silniki, licencyjny „Nene” jako J-42 posłużył m.in. do napędu Grumman F-9F „Panther”). Jednym z istotnych planów była chęć uruchomienia w ZSRR ich seryjnej produkcji, niezależnie od faktu, czy uzyskano by na te silniki licencje czy też nie. Umowa oficjalnego zakupu została zatwierdzona przez władze ZSRR w marcu 1947 roku. Pod koniec tego samego miesiąca pierwsze 10 sztuk silników „Derwent V” drogą morską dostarczono z Anglii do Związku Radzieckiego. Kolejna dostawa, tym razem 20 sztuk silników „Derwent V” oraz 15 sztuk „Nene” dotarła w listopadzie 1947 roku. Ostatecznie Związkowi Radzieckiemu nie udzielono praw licencji. Pozostało więc nielegalne skopiowanie. O tym fakcie członkowie zarządu firmy Rolls-Royce dowiedzieli się przypadkiem, gdy w 1958 roku ich przedstawiciel, W. Straight oglądał na wystawie w Pekinie egzemplarz samolotu MiG-15.

Znacznie wcześniej, bo już w dniu 15 lutego 1947 roku, w ZSRR podjęto tajną decyzję o skopiowaniu silników „Derwent V” i „Nene” a szczegółowej dokumentacji produkcyjnej poszukiwano za pomocą nieoficjalnych źródeł. Ostatecznie wszystkie potrzebne dokumenty uzyskano drogą wywiadowczą.

Pierwsze kopie silników zbudowano jesienią 1947 roku a przetestowano je pod koniec grudnia tego samego roku. Przeprowadzono badania porównawcze i standardowe zdawczo-odbiorcze, w ramach których stwierdzono, iż RD-45 (tak oznaczono skopiowany „Nene”) posiada ciąg maks. 2150 kG, oraz masę 820 kg, zaś RD-500 (czyli „Derwent V”) ciąg maksymalny 1620 kG, przy masie suchego silnika 595 kg (opanowanie technologii produkcji pozwoliło na zmniejszenie jego masy w egzemplarzach seryjnych do 581 kg). Konkluzją powyższych testów i badań było stwierdzenie zawarte w protokole, iż „oba produkty parametrami w pełni odpowiadają brytyjskim oryginałom”.

Silnik Rolls-Royce „Derwent V”, posiadał bardzo korzystny stosunek ciągu do masy własnej, co pozwalało na uzyskanie dużej prędkości wznoszenia oraz dobrej dynamiki lotu. Parametry te zachęcały do zastosowania go jako napędu dla ówczesnych samolotów myśliwskich. Konstrukcja składała się z odśrodkowej dwustronnej, jednostopniowej sprężarki, o sprężu sumarycznym 3,9:1, 10-ciu dzbanowych komór spalania oraz jednostopniowej turbiny. Paliwem była nafta lotnicza z uśrednionym zużyciem 104 kg/kN/h.

W ZSRR skopiowaniem silnika Rolls-Royce „Derwent V” zajęło się OKB Klimowa, gdzie otrzymał on oznaczenie RD-500. Brytyjską dokumentację dostosowano do radzieckich materiałów i dostępnych technologii produkcyjnych. Największym i nie pokonanym w całym okresie produkcji problemem był brak oryginalnego żarowytrzymałego stopu Nimonic-80 (został on opracowany w 1940 roku, w Wiggin Works w Hereford w Anglii, specjalnie dla silników konstrukcji Franka Whittle’a). Nimonic-80 był stopem charakteryzującym się niskim stopniem odkształcania pod wpływem szerokiej wartości zmiennych temperatur i obciążeń dynamicznych. Skład stopu Nimonic-80 szacunkowo zawierał około 50 procent niklu oraz 20 procent chromu zaś pozostałą część stanowiły domieszki aluminium i tytanu oraz innych metali. Rosjanie opracowali i zastosowali stop oznaczony KhN80T (w pisowni ros. XN-80T), który miał gorsze parametry od Nimonic-80 a poprzez to znacznie szybciej ulegał odkształceniom w większym zakresie.

RD-500 nie był silnikiem w pełni udanym. Uproszczenie układu paliwowego w stosunku do „Derwent V” spowodowało nierównomierne spalanie zaś brak właściwej jakości metali, objawił się pękaniem komór spalania. Inżynierowie ZSRR dokonali jeszcze jednej ważnej zmiany w konstrukcji silnika. Mianowicie zastosowano dziewięć nieco powiększonych komór spalania, zamiast dziesięciu mniejszych, jakie były w oryginale. We wrześniu 1948 roku, po pokonaniu problemów z wytrzymałością, silnik przeszedł pomyślnie państwowe testy wielogodzinnej pracy ciągłej. Na tej podstawie RD-500 dopuszczono do eksploatacji z resursem miedzy naprawczym 100 godzin.

Niestety, mimo pozytywnego przejścia próby wytrzymałości, występowały w ZSRR spore trudności w produkcji elementów wymagających dużej precyzji. W tym kontekście głównym problemem były odlewy łopatek turbiny, z których około 30 procent wykazywało wady i nie nadawało się do montażu. Natomiast już w trakcie eksploatacji, łopatki wykonane ze stopu KhN80T (XN-80T) nadmiernie wydłużały się, powodując uszkodzenia turbiny. Z tych powodów seryjne silniki RD-500 często nie wytrzymywały bez napraw 100 godzin pracy ciągłej, deklarowanych przez instrukcje fabryczne.

Występowały także duże problemy z organizacją produkcji silników RD-500. Początkowo dla wykonania jednego egzemplarza potrzebowano aż 20000 roboczo-godzin. Współczynnik ten obniżył się do 7900 roboczo-godzin w listopadzie 1947 roku. Natomiast w marcu 1949 roku, osiągnięto 4700 roboczo-godzin na wyprodukowanie jednego egzemplarza, jednak przyspieszenie produkcji spowodowało pogorszenie jakości wykonania. Fabryka Nr 500 w 1948 roku zbudowała 97 silników, a rok później aż 462. Duże zapotrzebowanie sprawiło, iż produkcję zlecono także fabryce Nr 16 w Kazaniu, gdzie w 1949 roku, zbudowano blisko 300 sztuk RD-500. Łącznie zbudowano 859 sztuk silników. Produkcję silników Klimow RD-500 zakończono w 1950 roku, przechodząc do wytwarzania mocniejszych i doskonalszych RD-45 (Rolls-Royce „Nene”) a nieco później ich modyfikacji oznaczonej WK-1. Silnik RD-500 skopiowano także w Chinach i produkowano pod oznaczeniem PF-1A.

Silnik Klimow RD-500 został wykorzystany do napędu wielu konstrukcji. W Polsce najbardziej znany jest z zastosowania w samolocie myśliwskim Jak-23, których w latach 1951-1954 w jednostkach liniowych użytkowano 100 sztuk. Samoloty te służyły także w jednostkach szkolnych, gdzie przetrwały do 1959 roku, kiedy ostatecznie wycofano je z użytku i skasowano.

Dane techniczne: „Derwent V” / RD-500

- długość - 2,25 m / 2,34 m
- średnica - 1,09 m / 1.09 m
- masę - 567 kg / 581 kg
- ciąg - 17,8 kN (1815 kG) / 15,9 kN (1620 kG)
- zużycie paliwa - 104 kg/kN/h / 140 kg/kN/h

Pomiary długości i średnicy (na rozpiętości mocowań) silnika RD-500 wykonano z natury.

Foto i tekst : Jarosław Sobociński

***

 

Piknik Militarny 2021

 

Piknik Militarny 2021

Z okazji Dnia Wojska Polskiego, Lubuskie Muzeum Wojskowe rokrocznie organizuje piknik militarny odbywający się 15 sierpnia, w rocznicę "Cudu nad Wisłą".

Tegoroczna edycja odbyła się przy słonecznej pogodzie i bardzo dobrej temperaturze powietrza, sprzyjającej plenerowym spacerom naszych gości i sympatyków wojskowości. Mimo nadal panującej pandemii koronawirusa, odwiedziło nas w tym dniu kilka tysięcy osób, które mogły oglądać nie tylko zgromadzone w plenerze i budynku Muzeum eksponaty lecz także, a może przede wszystkim atrakcje przygotowane z okazji święta Wojska Polskiego.

Imprezę zakończyła tradycyjna już defilada wszystkich pojazdów biorących udział w pikniku...

Dziękujemy wszystkim, którzy w tym dniu odwiedzili nasze Muzeum.

Poniżej prezentujemy migawki z wydarzenia i zapraszamy do ich oglądania!

Foto i tekst: Jarosław Sobociński

 

***

***

Monety Srebrne NBP - wystawa

 

Srebrne monety NBP na straży pamięci historii Polski

 Wystawa czasowa 27. września  - 31. grudnia 2021 r.

Wystawa ma charakter popularyzatorski. Narodowy Bank Polski od 1995 roku wydaje numizmaty w formie kolekcjonerskiej.
Ich tematami przewodnimi są elementy polskiej historii w postaci wydarzeń, osób, przyrody, urbanistyki, uzbrojenia i wyposażenia polskiego wojska i wielu innych.

Pomysł uwieczniania wydarzeń na monetach nie jest nowy, sięga bowiem swoimi korzeniami antycznych czasów Grecji i Rzymu, gdzie wizerunki władców, ich osiągnięcia czy symbole stoczonych zwycięskich zmagań umieszczano właśnie na bitych ówcześnie monetach. Narodowy Bank Polski swoją kolekcją pięknie wpisuje się w tę wielowiekową tradycję, wszak także i Polska ma powody do dumy, które warto uwiecznić na monetach kolekcjonerskich.

    Na wystawie zaprezentowano kolekcję 35 monet srebrnych ze zbiorów Lubuskiego Muzeum Wojskowego, która sukcesywnie jest powiększana o najciekawsze elementy związane z historią wojskowości. Do każdej z nich dołączono ciekawie i bogato opracowany rys historyczny, a także wizualizację fotograficzną.

Zapraszamy do oglądania wystawy jeszcze przed jej oficjalnym otwarciem,
od  soboty 11. września  br.

Foto i tekst: Jarosław Sobociński

***

 

 

Noc Muzeów 2021

 

Noc Muzeów 2021

Zapraszamy do oglądania migawek z wydarzenia "Europejska Noc Muzeów - XV Edycja". Impreza odbyła się w sobotę 31 lipca 2021 r. przy wymarzonej ciepłej i słonecznej pogodzie, choć niestety nadal w cieniu epidemii koronawirusa.

Dziękujemy wszystkim, którzy tego wieczora odwiedzili
drzonowskie muzeum.

Foto: Jarosław Sobociński

 

***